Saltburn

Podsumowanie

„Saltburn” w reżyserii Emerald Fennell to prowokacyjna, stylizowana opowieść o klasowych fascynacjach, pożądaniu i cenie przynależności. Głównym bohaterem jest Oliver Quick, młody student Oksfordu, który z trudem odnajduje się w świecie uprzywilejowanych rówieśników. Jego uwagę przyciąga Felix Catton, charyzmatyczny, przystojny i otoczony aurą swobody arystokrata, z którym szybko nawiązuje szczególną relację. Gdy Felix zaprasza Olivera do rodzinnej posiadłości Saltburn, chłopak trafia do rzeczywistości zupełnie odmiennej od własnej: pełnej luksusu, tradycji, ekscentrycznych obyczajów i pozornie beztroskiej zabawy. Lato spędzone w ogromnej rezydencji staje się dla niego szansą na zbliżenie się do rodziny Cattonów, ale także próbą charakteru. Każdy z jej członków tworzy własny spektakl osobowości. Felix pozostaje centrum uwagi, jego siostra Venetia jest inteligentna i emocjonalnie niestabilna, matka Elspeth uosabia salonową elegancję podszytą próżnością, a pozostali domownicy i goście nieustannie uczestniczą w grze pozorów. Ważną postacią jest również Farleigh, krewny Cattonów, który z większą ostrożnością niż Oliver obserwuje panujące w rezydencji układy. Film przedstawia Saltburn jako zamknięty, niemal baśniowy świat, w którym przywilej pozwala mieszkańcom traktować innych ludzi, zasady i konsekwencje jak element rozrywki. Oliver, początkowo nieśmiały i wycofany, stopniowo coraz śmielej wchodzi w tę rzeczywistość. Jego fascynacja Felixem i jego rodziną miesza się z pragnieniem akceptacji, zazdrością oraz potrzebą zdobycia miejsca w świecie, który dotąd wydawał mu się niedostępny. „Saltburn” czerpie z gotyckiej atmosfery, czarnej komedii i dramatu psychologicznego. Pod efektowną scenografią, przepychem kostiumów i dekadenckim humorem kryje się opowieść o nierównościach klasowych, pożądaniu, obsesji oraz o tym, jak łatwo uprzejmość i elegancja mogą maskować okrucieństwo. Fennell nie oferuje jednoznacznie sympatycznych bohaterów: niemal każdy jest jednocześnie ofiarą własnych pragnień i uczestnikiem gry, w której inni stają się narzędziami. To film celowo przesadzony, zmysłowy i niepokojący, bardziej zainteresowany atmosferą fascynacji oraz moralnego dyskomfortu niż realistycznym portretem brytyjskiej arystokracji.